یکی از مشهورترین و پرترددترین عبارات، فیلسوف آلمانی رنه دکارت است: «من فکر می کنم، پس وجود دارم.» این موضوع ممکن است از دو جهت درست باشد:

اول: با توجه به وجود یک فرد در درون خود و با خود، تا زمانی که او فکر می کند، به ذهنیت خود می رسد و شخصیت و وجودش را احساس می کند.. این معنا چیز جدیدی اضافه نمی کند و معنایی وجودی جز آنچه برای همه موجودات است نمی دهد.

دوم: با توجه به حضور فعالی که بر متفکر تأثیر می گذارد، اندیشمند با اثربخشی و نفوذ فکری خود وجود دارد. این معنای صحیح این عبارت و وزن و شهرت آن است.

اما تکلیف کسانی که فکر می کنند و افکارشان را طولانی تر می کنند، اما هیچ اثری از آن ها یا افکارشان در واقعیت اطرافشان ندارند چه؟! آیا وجود دارد یا اصلا وجود ندارد؟ یا این در حکم فقرا است؟!

در زمانی که رسانه ها پر از اخبار درباره سیاستمداران، بازیگران، خوانندگان، کودتالیست ها، ورزشکاران و انواع همجنس گرایان هستند. ما بسیاری از دانشمندان، فیلسوفان و اندیشمندانی را می یابیم که وسواسی و به حاشیه رانده شده اند، افکار خود را نمی دانند و شنیده نمی شوند! من بارها از برخی دانشمندان و فیلسوفان معاصر پرسیده ام: آیا فلانی مرده است یا هنوز زنده است؟ حتی در میان کسانی که همکار و دانشجوی آن ها بودند، به سختی پاسخ درست پیدا می کنم! این ها دهانه های دهانه آن ها هستند که روی آن نوشته شده اند: فکر می کنم، اما به هر حال وجود ندارم!

پس چرا این واقعیت عجیب و تلخ برای بسیاری از دانشمندان و روشنفکران وجود دارد؟

پاسخ این است: چون رسانه ها به آن ها اهمیت نمی دادند و صاحبانشان هم آن ها را نمی خواستند، و چون نمی توانستند جایگاهی برایشان در جمع رسانه ها رزرو کنند، پس انگار اصلا وجود ندارند. آنچه وجود دارد در واقعیت است، اما آنچه در رسانه ها وجود دارد.

پس امروز می توانیم بگوییم: من در رسانه ها حضور دارم، پس وجود دارم.

مناسبت این سخنرانی، گام رسانه ای جدید اتحادیه بین المللی علمای مسلمان است؛ گامی برای راه اندازی وب سایتی جدید یا نوسازی که هدف آن تبدیل شدن به چراغ راهی برای علمای و روشنفکران، اندیشه ها و فقه آنان و رسیدن به سطح رقابت لازم برای انجام مأموریت اتحادیه، تحقق حضور واقعی علمای دینی و کمپین پرچم شریعت است.

توجه رسانه ای و دیده شدن دانشمندان و روشنفکران و نظرات، مواضع و فعالیت ها و تولیدات آن ها، معادل احیای آن ها و جایگاهشان است. احیای جایگاه و کارکرد پژوهشگران، زندگی دین، علم و کار سازنده است. {و هر که آن را زنده کند، انگار همه مردم را زنده کرده است} [المعاده ۳۲].

امروز، رسانه ها «زنده و مرده» شده اند؛ ممکن است کسانی را که سزاوار احیا هستند زنده کنند، ممکن است شکست های جزئی را زنده کند، کوتوله ها را بزرگ نمایی کند و پرچم ها را کوچک جلوه دهد. او ممکن است حقایق را برجسته و روشن کند، تحریف کند یا آن ها را نابود و بکشد. او ممکن است دروغ ها را بپذیرد و پخش کند، آن ها را بزرگ نمایی و حمایت کند. رسانه همان رسانه ای است که مفاهیم، اصطلاحات، ایده ها و نظریه ها، حالات و خواسته ها را خلق و منتشر می کند.

امروزه رسانه ها قدرتمندترین ابزار و کانال برای تبلیغ و گسترش فراخوان ها و باورهای مختلف درباره اینکه چه چیزی خوب است و چه چیزی فاسد است، هستند.

به همین دلیل، اتحادیه جهانی علمای مسلمان تلاش می کند – و فراخوان می دهد – تا حضور علما و واعظان را تا حد امکان در عرصه رسانه ای تثبیت، گسترش و فعال کند.

بنابراین، او این گام را با امید به حمایت و همکاری همه علماء، روشنفکران و نویسندگان اسلامی برمی دارد و همزمان از سربازان تیم مجاهدین که بر اساس این وب سایت و در پلتفرم های ارتباطی اتحادیه، از جمله رسانه ها، تکنسین ها و مدیران مستقر است، تشکر می کند.

شکر خداوند را برای همه و از همه آمین بپذیر، و «خداوند پاداش نیکوکاران را هدر نمی دهد» [التوبه: ۱۲۰].